" کرم مردار خوار "

 به کرم  مردارخوار بد سرشتی  ماند

 غباری زهرآگین          

 کز دهان فرسوده ی تو برون می جهد

 می ماند بوی تعفنش             

 به نرمی اندام زالویی زیبا

 که میشکافد  پوست  را

 چنانکه به مغز استخوان بوسه می زند      

                                           از روزنه ی زخمی کهنه

عناد ضمیرت چو کرکسانی عریان و ولگرد

به پرواز مستمعی می گشایند بال           

تا خفته  بیابند چشمان قاپوچی  مسکری  را

غرق در لجنزاری بدیع              

                           هیمه هیمه به آتش سفاهتش بیافزایند

کزدرون  دل مسخ  شده گان          

شولایی ازمرداب  بگسترانند

که درآن خوکچه گانی سیاه رنگ  به بازی یکدیگر پرداخته اند

  چشمهاست که دراین میانه می سوزد    

  بی آنکه تنبوشه ای بماند مقابل سیلاب اشک

زبان هاست که بسته می شود          

 بی آنکه کلامی به رقص آید و خود نمایی کند

قدم هاست که یک به یک زهم می گسلد       

بی آنکه طالع خویش را در ضمیر مبهم تقدیر دریابد

ودست عقل است

          کز سنگینی بار تفهیم آن شکسته می شود

                                  بی آنکه در معبد خون                

                                              آسمان را نشانه گیرد

این همه از آن توست

منحوس نامی که به جا مانده است             

از هرای نیمه شب وگاه و بیگاه توست

این کومه ی مذمومت را          

از مضرت احوال ما بر چین

مینای دل ما را به سنگ تعصب مشکن

                           برخیزو برو مرا به حال خود واگذار        

                                                            برخیزو برو

                                                                   برخیزو برو                                                                                    

( ببخشید اگه یه کمی دهشتناک و تلخ بود . امیدوارم که برداشتهای آنی و عجولانه ای در پایان مطالعه حاصل نشه  . خوراکی به مزاقم خوش نیومد و بهش بد و بیراه گفتم . شما زیاد سخت نگیرید .... )