آواز باران شنیدنیست ، گوش کن
ما رند و خراباتی و دیوانه و مستیم ...... پوشیده چه گوئیم همینیم که هستیم
من ز دست ِ خود ِ بدخواه ِ خودم دست ِ تو ! دست ِ تو ! دست ِ همه عالم و آدم سیرم در تشنج های لذت با فرَح در فرود و حُـزن و انـدوه در همه حال که باشم ، سیرم من به رویم در ِ پرواز در ِ بال و هوا وانچه آموخت مرا درس ِ پریدن ، بستم من به نام تو شکستم خالق ِ قادر ِ دانا لاجرم لُخت و تهی سرد و بی روح از همه عالم و آدم رستم من گرفتارم به درد خود فراموشی ، گرفتارم من به مرز وحشی بیگانگی تا به سر حدِّ جنون بدلجام و بد اونُغ با تن بی جان هم اغوشی ، گرفتارم لختی از خاکستری سرد و سبک خفته بر پهنای بادم هر که بر بالم نشست غصه خوردم ، رنج بردم ، سینه دادم با تو ام حیوان ِ ناطق ای سِتُرگ ِِ خَلق ِ خالق معنی ِ بازیچگی با کلام و حرف و واژه در خطوط ِ شعر ِ من در درون فکر آزاد تو چیست ؟ نکته ها خواهم غرض ها زین اثر تا تو را یابم که نامت ، رسته ی دامان ِ کیست ؟ نام ِ این " من " نام ِ این " روح " و " بدن " که بدان پرداختم بیچارگیست آدمی در بند ِ نفس ِ تارها تار و پودی سُست و واهی بافته با دستان ِ وهم آری ای اشرف !! بی خدایی انتهای زندگیست .... آهسته تر از شمع می سوزم ، بدان حالت که تو هستی ، بدان سبب که تو باشی ، بدان جهت که رها شم که رها شم که رها شم .... شــــب ِ آرزوهــــا گذشت و به سر شد چه زود پَر گرفتُ نموند و سـحر شد شب ِ خاطــراتُ ســپُردم به یادم دلم رو به غمها چه آسـوده دادم نشستـم یه گوشه تو آغـوش ِ گریه به تنــهایی خود زدم بی تو تکیه خودم گفته بودم خداحــافظی کن بیا اُلفتـــــــم رو بزن ریشه از بُن خـودم گفته بودم نمون چش براهم من اینــجا غریبم آخـه بــی گـناهـم چه ســخته ببینـی که مهتــابُ داری چه ســخته نتونی رو ســـینه بـذاری تو رو دست ِبارون به دریــا سپــُردم به فـــکرم نبــاشُ بــرو تـا نــــمُردم نکن هِی صدایم دلم تاب نداره نــذار آسمــــونُ ببینـــم دوبــاره که شبهای تارم شدن بی ستاره ببینم که نیستی بـسوزم دوباره برآن شدم چند تا از اشعار کوتاهی رو که در گذشته سرودم تو این آپ بذارم ، به جهتی که یه مقدار حال و هوای وبلاگم عوض بشه که سایر دوستان هم رنجور از فضای تلخ حقایق نشن . امیدوارم .... سکوت شب سکوت شب به پرواز بلند کهکشانی های سیمرغ به آواز اساطیران خاموش به تناز نشسته بر پَر ِقو به خواب شبنمی بر چهره ی گل به رنگ دلربای چشم آهو به شولای بِرهمَن گونه ی شب به حس مست بودن تا سحرگاه به دیوانه به مجنون به من می ماند و من که صدایم پس ِ نه توی دیوار بلندی به خود مانده است رنجور و دلخون * * * حس غریب می شود در غروب ِ نگاه ِ تو نگریست حس ِ رها بودن را اما !! چه دشوار است بودن تو در باور ِ من که رفتی برای همیشه اینگونه تنهای تنها غوغایی از نبودن تو به پاست درون سینه ام و دل در این همهمه به سینه می کوبد خود را اما غافل از این همه احساس مگر می توانم باشم مگر می توانم بدست اشک نسپارم چشم خسته ام را که حس غریب پر کشیدن تو از بام ِ امید ِ من حس غریبیست سرشار از تهی شدن جام ِ وجودم از مِی ِ نگاه ِ تو آه عجب حس غریبیست حس بودن تو در باور ِ من عجب حس غریبیست * * * نیمه شبهای دلتنگی نیمه شبهای دلتنگی وقتی به آسمان می نِگرم دست ِ خودم نیست که می رباید نگاهم را ماه ِ تمام ِ سپید ِ شب آنچنانکه که از حضور ِ انبوه ِ ستارگان خبر نمی شوم آنقدر گمم در تماشا که حتی عبور آنی ِ هر شهابی غریقم نمی شود آنقدر محو ِ نگاه ِ ماهم که قطرات نرم باران چون تلنگری بر گونه هایم خبر از حضور آرام ِ ابر می دهند تازه میفهمم که آسمان دلش گرفت تازه میفهمم که ابر مانده است و من و ماه را ندارم و ماه را ندارم با سلام و درود به دوستان خوب در مورد آخرین آپم که ترانه ی " سرزمین پیر مادری" نام داشت ، تغییراتی رو اعمال کردم که با اندکی توضیح ، این تحول رو به حضور میرسونم . مثل اینکه در این ترانه ، کلمه ی " بهشت " اوضاع و احوال برخی از دوستان عزیز و همیشه مهربون رو متشنج کرد و برآشفت . چرا که بر این عقیده هستند : هیچگاه در طول تاریخ این سرزمین روی خوشبختی ، آرامش و عدالت رو ندیده که شما از کلمه بهشت در توصیف گذشته استفاده کردین . برداشت از کلمه بهشت رو یک مکان کامل و مطلق در پیشرفت و ترقی ، و بدون کوتاهی ها و قصورات داشتند و تلقی کردن ، که منظور من چنین نبود . اما این کلمه در یک نگاه ، چشم انداز خوبی رو القا نکرده لذا ملزم به تغییر این کلمه و نهایتا" تمام اون قسمت کردم . اما ماهیت اثر در اندیشه سراینده هیچگونه تغییری نکرده و نخواهد کرد . پیشتر اینگونه بوده : ســاده از آرزوهامون می گـذریم انــگار این دنـیا به آخـر رسیده مگر این وطن نبود یه روز بهشت ؟ چه جوری کار به جهنم کشیده ؟ اما اینگونه به تحول درآمد : ســاده از آرزوهامون می گـذریم انــگار این دنـیا به آخـر رسیده روی آرامشُ پس کِی می بینیم ؟ کی میاد روزی که غم سر رسیده ؟ اما این آپ رو با دو بیت شعر از حضرت حافظ مزین و معطر می کنم : بغیر از آنکه بشد دین و دانش از دستم بیا بگو که ز عشقت چه طرف بر بستم اگر چه خرمن عمرم غم تو داد به باد بخاک پای عزیزت که عهـد نشـکستم به امید آنکه هشیاری ، بیش از پیشمان باشد . بازم دلم نمیاد بدون کلام حق ، ختم کلامی داشته باشم : یاری اندر کس نمی بینم یاران را چه شد دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد شهــریاران بود خاک مهــربانان این دیار مهـربانی کی سـرآمد شهـریاران را چه شد آواز باران تقدیم به آنانیکه با نام وطن نفس می کشند و با هر حادثه ، هزار بار می میرند و زنده می شوند . تقدیم به آنانیکه برای آزادی و سرافرازی ایران بزرگ ، خواب خوش را بر خویش حرام دانسته اند ، چرا که : در طریق عشق بازی امن و آسایش بلاست ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی سرزمین پیر مادری سرزمین اون تــمدن ِ بــزرگ ِ آریــا من دیگه با چه زبون بگم آهای داره بد میگذره این دوره ما ســاده از آرزوهامون می گـذریم انــگار این دنـیا به آخـر رسیده روی آرامشُ پس کِی می بینیم ؟ کی میاد روزی که غم سر رسیده ؟ هر چه که پدر با دستاش کاشته بود امروز از بیـخ و بُنـِش ملـخ زده مادر ِ پـیرُ بـبین کـه گـلـدونـاش یکی یکی ، تـوی سـرمـا یـخ زده حرمــت ِ سنــگ ِ مــزار ِ کــورشُ زیر پا گذاشـتیم و دادیـم ز دست اون هـمه زحمـت و رنـج ِ بیشمار آخ چه بد میگذره این دوره که هست انگار این بازی تـمومی نداره از زمین و آسمون بد میباره شیشه دلامون ُ پس کی میخواد زیر این سنگ پاره ها در بیاره به کـجا می رسیم آخـر تو بگو تو بـگو عـزیز ِ سـر بـلند ِ ما تو که سر به آسمون گذاشته ای با تو ام ، ای سر بلند ، الوند ِ ما بـگو با بد ِ زمونـه چه کنیم ؟ با بد و بـدتر این خونه ی غم با تو هستم ای خلیج ِ سبز ِ فارس تخت جمشید ، هگمتانه ، ارگ بم میشه زنجیر ز تن ِوطن گسست میشه غرق بوسه کرد آب و گِلُ فقط و فقط کمی همّت میخواد پا شو تا تموم کنیم کار ِ دلُ زیاد دانستن ، درد است زیاد فهمیدن ، غصه زیاده گفتن ، رنج است زیاده شنیدن ، غصه کجا میشود آرامش یافت ؟ به کجا می شود از هزار توی دلمردگی گریخت ؟ کجا می شود از سراب ِ دامنگیر ِ تعلق به کرانه های حقیقت شتافت ؟ کجا می شود از دل زبانه کشید و جرعه جرعه زندگی به کام زمانه ریخت ؟ در نوازشهای سرنوشت از صدای پر کرشمه ی زنجیر شنیدم : وقتی که نفس ، تنها نیاز تو باشد چرا ؟ چرا به شیپور جان کندن دل بریدن و هزار زهر نخورده می دمی ؟ چرا به خواب ِ تمامسال ِ زمستان نمی روی ؟ چرا به قعر حکایتهای مکرر پوچ و تو خالی نمی نگری ؟ چنین است که میگویم : ای کاش مردگان برخیزند که ما همه در خوابیم آنجا که ماهیگیر بی طرف صدف صدف زخمه می بیند و صد پوزه خنده ، به جای مروارید چنین است که می گوید : ای کاش مردگان برخیزند که ما به سُخره رفته ایم .
دل من تنگ نسیمی ست که شاید به سخن وا دارد خفته اندیشه ی من را به هوایی تازه دل من تنگ بهاری ست که سر بگذارد بر تن یخ زده و زرد وجودم شاید گل دهد ، برگ و بری تازه بروید از من تا شوم در دَمَن و سر بنهم بر صحرا پُر کنم دامن ِ جان از نفس ِ روح فزا دل من تنگ عبور رودی ست تا کنم چشم ِ دل از گَرد ، تهی شستشویی دهم از رنگ و ریا آخر ای چشمه بیا !! پای ِ بلند ِ سروم تا که آن مرغک بی بال و پر امیدم خانه از نو کند و نغمه دهد سر ، شاید زان گذر دخترکی شاد برآرد از دل : " من همان نقش برآبت هستم که در آن سوی جهان پیشَتَرک از من و این پای و سر و دست زدی " آه ای شبنم ِ گلبرگ ِ تنم دل من تنگ خجل روی ِ گلی ست آفتاب از بر و رویش چون موم در کف ِ پهنه ی گیتی رام است دل من تنگ شمیم ِ عطری ست نرگس و یاس و بنفشه نزدش کودک ِ مکتبی ِ دیروزند . آه ای شاپرک ِ رویاها لحظه ای بر سر آن تاج ِ بلور خورده پیوند به موی مهتاب نرم نرمک بنشین و برخیز که دلم سخت پریشان تو است به شتابی ببر از دل اندوه تا که از حُرم ِ نگاهت چندی ببرم آسایش ببرم اسایش
| Design By : Night Skin |
در یکی از شهرهای کوچک اما حیاتی خوزستان و در یک شب سرد بارانی ، در خانه ای گلی و در حضور دیدگانی گریان از سر شوق ، صدای آوازم ، گشایش اندکی مهربانی ، بر فضای نیم روشن خانه ی پیر مادر بزرگی گردید که پیشترک ، نوای بسیارانی ، بر گوشه گوشه ی آن تنیده بود . سی ام بهمن 1359 ، آغاز یک تن بر تارک زمان ، بر شکاف عمیق کهنه ی گندم و سرودی باشکوه ، به ریتم تمام سُل .
و اما اکنون :
-کارشناس برنامه ریزی استراتژیک شرکت ...
-عضو هسته مهندسی مدیریت شهرداری.
-مسئول بخش ادبی و هنری نشریه داخلی سفیر.
-عضو کانون ترانه اصفهان.
-کارشناس ارشد مدیریت صنعتی/گرایش تولید.
-نویسنده ، شاعر و ترانه سرا
-آشنایی مختصر با موسیقی و آواز سنتی
و
عاشق ...
همیشه شاد باشید و سربلند
از اینکه وقت گرانبهایتان را صرف بازدید از کلبه حقیر بنده میکنید سپاسگزارم ...
جهت ارتباط با من :
mojtaba.aghajari@gmail.com
avazebaran_ma@yahoo.com
مجتبی آقاجری
تاریخ تنظیم : 87/09/08
>