سلام

یک سال از تولد وبلاگم گذشت .  انگار همین دیروز بود که وارد دنیای وبلاگ شدم . چه زود گذشت ، نه ؟ البته نمی دونم تا کی می تونم دووم بیارم و چقدر از عمر این نوباوه خواهد گذشت ، به هر حال هستم و نفس می کشم .....

درست ساعت 1:36 دقیقه ظهر روز سه شنبه 27 تیرماه 1385 بود که پایم بر این عرصه گشوده شد ، هنوز یادمه و می خوام همون جمله ای که کارم رو با مدد اون آغاز کردم واستون آپ کنم . اولین آپم " به نام دوست " بود . بعدش هم آخرین کارم که یه ترانه هستش رو میذارم که امیدوارم خوشتون بیاد . از همه دوستان خوبم که توی این مدت همراهم بودن ، عاشقانه سپاسگذاری می کنم .

به نام دوست
که هر چه داریم و نداریم ، از همت بی حد و حصر اوست .
به نام پاکان روزگار ، که اگر نمی بودند ، این کره ی خاکی لحظه ایی مجال تامل نداشت .
به نام شقایقهای سرخ دشتهای آزاد .
به نام تو و به نام من
خروش زلال این وبلاگ را به کامتان پذیرا شوید .
یرق چشمانتان خطوطی خواهد بود بر سرنوشت نوباوه ی این صفحات .
بی قرار حقیقت و آزادی

مجتبی

و ترانه ای که وعده داده بودم به نام  "  خوب من ، چیزی بگو ... "

خوب ِ من ، چیزی بگو

خسته نکن  قلب ِ منُ     

باشه  هر طور که دلت

راضی می شه شکستنُ

فقط  بگو ، حرفی  بزن

از من جدا کن این غمُ

بـذار  که  با  نـگاه ِ تو

تموم  کنم  هق  هقمُ

امشب  آرامـش  بگیر

تکیه کن به  دوش من

با  من  از  خودت  بگو      

از  شب ِ  عاشق  شدن

با تو  رویایی  می شم

اگه مِی شی تو  سبوم

با  تو  عاشق  می شم ُ

می رسـم   بـه  آرزوم

با   تو  از  ستاره  هـا

دونه  دونشون  سـرم

حتـی از  مهتاب ِشب        

تا  تو  باشی میگذرم        

یه  دل  کوچیک دارم

آسمون  خاطرخواهی

بذار   از  خودم  بـگم

می شم دیونه  گاهی

امشب  از  همون شباس

دل ِ   دیــــونـــه    دارم

دوست دارم این لحظه رو

با  تـموم  ِِ بیـش و کـم