جالب است که :

شاید خدا ، بظاهر تنها دروغی باشد با این همه قدرت و توان ، که قادر باشد هزاران سال ذهن اندیشمندان و عوام را در بند خود سازد .

بسیاری از خیالها و رویاها و به نوعی دروغها ، به  دلیل عدم توانایی در مانایی خود یا به زوال رسیده اند یا کم فروغ گشته اند و از آن دسته تنها موضوعی که باقی ماند ، مقوله ای بود که هیچگونه منافاتی با بالاترین حقیقت به ظاهر دروغ نداشت مثل یک افسانه ( افسانه ی سیمرغ و .... ) .

بودن و نبودن ِ چنین باورهایی ، هیچ تاثیری به حال ِ زار ِ من و تو ندارد و لطمه ای را بر روند تفکرات عینی و ذهنی وارد نمی آورد . این از آن دسته است که اگر نامش را دروغ بگذاریم ، دروغی  خواهد بود ماندگار .

اما .....

آن نوع دروغی که خیال برابری با بزرگترین دروغ خوانده ی موجود یعنی خدا را داشته باشد بی شک نخواهد ماند و دست زوال را می بوسد و سر تعظیم در برابرش فرود می آورد .

پس این دروغ چیست که انگار حقیقت است و حقیقت است و حقیقت ؟!

دروغی که دل گواهی بر حقیقتش می دهد و عقل بر سر همان لجاجت دیرینه اش پای می فشارد .

باور چنین عقیده ای  دشوار است که بتوان خدا  را در کمییت جای داد از آن  سبب که  تنها کمییت است قابل دیدن و لمس کردن .

من میگویم اگر خدا را بتوان با عدد  و ارقام و یک  فرمول  ریاضی نشان  دهند ، می پذیرم و الا اظهر و من الشمس چنین نمی بینم که خدایی باشد در این بین موجود .

کسی آمد و گفت : خط کشی بیاور ! همراه با اغتشاشات ذهنی و انتظاری که آزارم می داد ، خط کش را محیا نمودم . گفت : خط کش نزد تو بماند فقط چنین کن تا بدانم با این وسیله میزان وزنت را می توانی عنوان کنی یا خیر ؟ در جوابش فرو رفتم و ماندم ، چنانکه  در مردابی مهلک پی یاری حتی شاخه ای از درختی خشکیده دست پا میزدم .

آری ، مگر  میشود چنین کرد . حتی تفکرش  نیز ملال آور است و تهی  دستی  حاصل  به بار  نشسته ی این درخت کهنه است پس تعیین معیار و شاخص درک یک حقیقت به ظاهر دروغی مثل خدا ، ابزار خاص خود را می طلبد و نه بازیهای بی عقلانی که  دل را به  تمسخر  فطرت  گرفته اند . ابزاری نظیر  فطرت ( دل ) ، عقل (منطق ) و شواهد که آنالیز شواهد منطق است و قدرتش دل .

کسانی به این حجت که چرا همه مانند یکدیگرند ؟ چرا خدای را تلقین کرده اند ؟ و چه و چه ، به دنبال جوابش از راه نیستی و پوچی میروند و می گویند : 

بگذار این بار طناب خوش رنگ ِ بازیچه گی را به گردن خدا بیاویزیم و او در وسط بنهیم و به بحثش گیریم که او نه توان دارد بگوید من هستم ، نه قادر است خود را به ما نشان دهد ، نه  می تواند در بحث ما شرکت کند و نه دهها و شاید صدها عدم توانایی دیگر . پس کو آن خدا و اظهار نظرش  ، کو کجاست !؟ این چه خدایست که به مسلخش کشیده ایم و دم بر نمی آرد و از خود دفاع نمی کند و نشسته نزاع و بزم ما را مینگرد .

 

خدا را ما در ذهن پرورانده ایم !

خدا را ما خلق کرده ایم !

خدای نادیدنی که خدا نیست !

خدای ........

اما بماند ،  بگذار همه خدایی داشته  باشند به  تعداد هر انسان زنده و مرده و یا نداشته باشند به بزرگی یک لحظه غرور کاذب

اما خدای من ....

خدایی است که خود گفته است :

 " پیش از آنکه مرا یقین حاصل کنی شک کن "

و این خدای من است

شاید خدای تو و شاید نه

 

نوشته شده در شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1386ساعت 17:27 توسط مجتبی آقاجری | |