تبليغاتX
آواز باران شنیدنیست ، گوش کن


آواز باران شنیدنیست ، گوش کن

ما رند و خراباتی و دیوانه و مستیم ...... پوشیده چه گوئیم همینیم که هستیم





















دوست عزیز !؟

       فقط اندکی تامل می خواهد و دیگر هیچ .....

 

اما چه توفیری   ؟! 

 

من از بلندای نگاه شکسته ی مهتاب

              آهسته آهسته ...

              شکستم و بر خود گریستم !

                    آنجا که عکس شکیب ستاره را

                           به حکم نور ذاتی اش

                                  بر سینه ی سخت و سیاه دیوار

                                                            خط می زدند !

آنجا بیداد خزان بود و

کوران دلمردگی ...

             اما چه توفیری ؟

               کینجا مشق مکدر شب را

                                  می نوشتند و

                                   قصه ی عشق را

                                        پای چوبه ی کهنه ی دار

                                                           خط می زدند !

اینجا به سادگی شب شد و

به سختی روز

              بر آنچه که دستش رفته بود

                                         های های نشست و گریست

هوای سرودن از سرم پرید

که قلم یاریم نکرد

             ورق های سپید دفتر شعرم

                             بغض نهفته اش را شکست و گریست

فرهاد ِ حکایت ِ من

در پیچ و تاب زمان گم شد

             و طعم ِ شهد ِ تنازی ِ شیرین

                                    نصیب ِ دست ِ بی رحم مردم شد

چه دوران سختیست

دوران بیگانگی با عشق

      و چه تحمل نافرجامیست

           گردش زمانه به دور خویش

                      که زبانه های آتش تاریخ

                                      از شروع ِ خوشگان ِ گندم شد

 

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم فروردین 1386ساعت 1:37 توسط مجتبی آقاجری | |

 

یادم هست !

زیر باران !

نمناک ِ اشک و خیس آب

با یه تبسم ...

         یه بوسه ...

                 یه نگاه ناب...

            عاشقانه گذشتم از خود

                        و به ایثار تو رسیدم !

در فرو فتادن ِ هر قطره ای زلال

                    نقش رخسار تو را دیدم !

شکوه ِعطر ِ تن ِ تو

غرورم را شکست ...

    بی خود از خود  

              تا اوج مستی

                          پا به پای تو دویدم !

یادم هست !

زیرباران !

با یه بغل خاطره ،

هزاران خط  باران خورده

به رقص تو در آمدند

            و من که صحنه را

                        با ترانه ، تر کشیدم !

چه زیبا بود !!

رها شدن از بند ِ زمین

آنجا که ستاره را به تو هدیه کردم

آنجا که دل را سرودم و

                     جام ِ واژه را

                            به نام تو نوشیدم !

یادم هست !!

یادم هست !!

نوشته شده در شنبه بیست و پنجم فروردین 1386ساعت 17:0 توسط مجتبی آقاجری | |

 

دل !!

دل ِ من اگر که شکست

مرا بدان غم نیست

که باز تو مرهم من می شوی !

و اگر به سکوت تو حتی لحظه ای کوتاه

حس ِ بودن ِ کنار ِ تو احیاء می شود

لب فروبند و ببین !

چگونه وجود من از هجوم نگاه تو سیر می شود

بی آنکه در انتظار سخن بنشینم ...

نگاه کن !!

نگاه تو سخنها دارد و نکته ها

اگر چه حال زمستانی تو

مرا به مسلخ ِ بی برگی کشانید

اما !!

باز در انتظار ِ بهار ِ تو میمانم

میمانم که دوباره از تو سبز شوم

سبز ِ

      سبز

 

 

نوشته شده در دوشنبه بیستم فروردین 1386ساعت 2:8 توسط مجتبی آقاجری | |

 

برای اولین بار یکی از ترانه هامو که قبلا" اینکار رو نمی کردم و فقط شعر نو رو میذاشتم ، برای اونایی که با ترانه زندگی میکنن ، توی وبلاگم قرار دادم . استفاده و برداشت با ذکر نام شاعر مانعی نداره ، امیدوارم که خوشتون بیاد .

 

گاهی وقتا چه خوبه

                      دیونگی ، عاشق شدن

وسط ِ  دریای  ِ غم

                      واسه  هم   قایق  شدن

 

گاهی  وقتا  میشه  از

                        این     تن    گذشت

مثل یک شاخه شقایق

                        وسط ِ سینه ی دشت

 

گاهی   وقتا   یه   تبسم

                          یه امید ِ واسه دل

مرهم یه درد کهنه اس

                          یه نوید ِ واسه دل

 

گاهی وقتا چه خوبه

                هیچی  نگفت ، فقط   نشست

بغل ِ   بقچه ی   دل

                رو  همدیگه  چشما رو بست

 

گاهی وقتا نه ، همیشه

                      عاشقی  چاره ی ماست

یه   ترانه ،  یه  غزل

                      عین ِ  حرفای   خداست

 

گاهی وقتا مست ِ مست

                      میشه   از  نگاهی  شد

زنده  شد ، نفس   کشید

                      پر  گرفت  و راهی  شد

 

را هی  خا طر ه ها

                       لحظه  لحظه های ناب

توی بیداری محض

                       وقتی  که نباشه خواب

 

 

 

 

نوشته شده در شنبه هجدهم فروردین 1386ساعت 15:49 توسط مجتبی آقاجری | |

 

بالاخره دغدغه ذهنی من کارساز شد و زبانم را به تحصین شاعری گشود که گفته هایش مرا تا اوج ترانه می برد . ایرج جنتی عطایی ، یکه سوار دشت سرسبز ترانه.

شاعری که به احساسش ، کلامش و همتش عشق می ورزم . عاشق احساس با شکوهش ، کلام ویرانگرش و همت دیرینه اش در بیان حقایق شده ام .

بابک بیات او را آغازگر حرکتی نوین در عرصه ی ترانه سرایی می داند . اردلان سرافراز او را یک هنرمند با رسالت و همرزمی می داند که زندگی اش را وقف همدردی ها کرده است . جمشید مشایخی همدانشکده ای او در سالها ی جوانی ، می گوید : او شاعر مردم بود و هست ، مردمی که درد دارند ، می فهمند ، عشق می ورزند ، می خوانند و می گریند . تهمینه میلانی نیز در موردش چنین گفته است که بیشتر ترانه های او دکوپاژ شده و تصویریست و احساس میکنم که آدمی است جلوتر از زمان خودش ، میبینه ، درد میکشه ، کاری نمی تونه بکنه ، ترانه ای میگه مثل " وطن پرنده ی پر در خون " . دکتر افشین یدالهی ترانه سرایی که در داخل کشور از جمله ی بهترین هاست ، اینگونه احساسش را بیان کرده که آخر قصه ی خواب و اول بیداری ترانه و برای اتفاق افتادن عاشقانه ترین لحظه های ترانه چیز زیادی لازم نیست ، فقط : عشق ، پیراهنی برای پوشاندن پنجره ها ، سقف و ایرج جنتی عطایی . و بسیارانی که در حیرت کلامش روز و شب را در انتظار لحظه ی دیدارش می شمارند ، او را تجلی ترانه در بازار بی معناگری شعر و موسیقی پاپ می دانند .

اما من چه !! در مورد او چه بگویم ، چگونه احساسم را در وادی بی انتهای زیبایی هایش روانه کنم و چگونه او را در بهت درون ، تجسمی ازعشق بگردانم .

ترانه های او در کمال زیبایی از چنان قدرتی برخوردار است که زبان بیان نقصان را به لکنت میکشاند . من از ترانه های او از دیروز تا به امروز تنها یک چیز را شناختم  و آن بیان حقیقت است و هرگز کلمات را در بازی های خیالگونه به آغوش ترانه نبرده است او در عرصه ی ترانه سرایی واژه سازیست بی نظیر و بارها و بارها در اشعارش واژگانی را خلق کرده است که در عین روان بودن و لطافت ، کاملترین جمله ها را خلاصه کرده است .

من تقاضا دارم ، دو کتابی را که از ایشان در ایران به چاپ رسیده است به مجموعه کتابهای خویش بیافزاید ، مرا به خانه ام ببر و زمزمه های یک شب ِ سی ساله این دو کتاب هستند که شامل نظرات دیگران در مورد وی ، گفتگو با ایشان و ترانه های اوست. امیدوارم که ترانه را از کلام او بشناسید و حس کنید .

گوش کن !! نوایش را می شنوی ؟ ، خوب گوش کن !! او تو را میخواند !!

کی میاد دست توی دستم بذاره

تا بسازیم  خونمون رو دوباره ؟

.......

 

و اما یکی از ترانه های زیبای ایرج که خیلی دوسش دارم به نام  " درخت "

 

توی تنهایی یک دشت بزرگ

که مثه غربت شب بی انتهاس

یه درخت ِ تن سیاه ِ سر بلند

آخرین درخت سبز ِ سر ِ پاس

 

رو تنش زخمه ولی زخم تبر

نه یه قلب تیر خورده، نه یه اسم!

شاخه هاش پُر از پَر ِ پرنده هاس

کندوی ِ پاک دخیل ِ وُ طلسم !

 

چه پرنده ها که تو جاده ی کوچ

مهمون سفره ی سبز اون شدن !

چه مسافرا که زیر چتر اون

به تن ِ خستگی شون تبر زدن !

 

تا یه روز تو امدی بی خستگی

با یه خورجین ِ قدیمی ِ قشنگ !

با تو نه سبزه، نه آینه بود، نه آب ..

یه تبر بود با تو ، با اهرم ِ سنگ!

 

اون درخت سر بلند ِ پُر غرور

که سرش داره به خورشید می رسه، منم! منم!

اون درخت ِ تن سپرده به تبر

که واسه پرنده ها دلواپسه ، منم ! منم !

 

من صدای سبز خاک سربی ام

صدایی که خنجرش رو به خداس !

صدایی که توی بهت ِ شب ِ دشت

نعره ای نیست، ولی اوج یک صداس !

 

رقص دست ِ نرمت ای تبر به دست!

با هجوم تبر گشنه و سخت

آخرین تصویر ِ تلخ ِ بودنه

توی ذهن سبز آخرین درخت !

 

حالا تو شمارش ثانیه ها

کوبه های بی اَمون ِ تبره !

تبری که دشمن همیشه ی

این درخت ِ محکم و تناوره !

 

من به فکر خستگی های پَر ِ پرنده هام

تو بزن ! تبر بزن !

من تو فکر ِ غربت ِ مسافرام

آخرین ضربه رُ محکم تر بزن !

 

نوشته شده در جمعه هفدهم فروردین 1386ساعت 12:59 توسط مجتبی آقاجری | |

 

این نیمه شب ِ سرد

عجب حال و هوایی دارد

                       در اوج تنهایی

                             در کنار سکوت ِ شب

                                      همراه با ملودی آغاز سال

و با هزاران حرف نگفته که در آغوش بغضی سنگین ، آرمیده است

در کنار سفره ای که

                  یک شمع

                     یک عکس   

                       و چند ورق کوچک از قرآنی به یادگار مانده

                                         دستان لرزان زدودن اشک منند

                                                                          نشسته ام

سه تکه از یک دل شکسته

سه مرهم همیشگی

سه نیاز

......

کیست که در این لحظات ، همبغض من باشد

                                                   و هم ره ِ من تا اوج شکستن

ماهی تنگ بلور من ، پیش از این در آغاز بهار خویش ، غریبانه مُرد

سبزه ی همیشه  شبزش ، در آن پاییز تلخ ، پژمرد و پژمرد

و من ماندم و یک عالمه سکوت

                             یک آسمان نگاه

                                          یک دریا اشک

                                                        و یک دل ِ کوچک ِ انتظار

چه کنم ....

شرمنده ام که تلخی کلامم

خاطر مهربانتان را آزرده است

مرا ببخشید

به بزرگواری نگاهتان

           و به استواری تحملتان ......

 

 

آغاز سال نو خورشیدی ، سال 1386 رو به همه دوستان و خوانندگان این وبلاگ ، تبریک میگم .

امیدوارم که همیشه ، تبسم ، تنپوش لبهای شما باشد

 

 

نوشته شده در چهارشنبه یکم فروردین 1386ساعت 5:5 توسط مجتبی آقاجری | |


Design By : Night Skin