مقدمه :

قطعه ی " مرگ نصیحتها " درسال 1342 برابر با 2536 شاهنشاهی در کتاب " ماسه ها و حماسه ها " توسط سازمان مطبوعاتی مرجان که هدف تشکیل خود را تنویر افکار عمومی ، پیشرفت در راه هدف و ایده ی سازمان که همان ایده و فکرمردم روشنفکر و مترقی کشور است می داند ،  به چاب رسیده است . قطعه ای که توسط یک نویسند و شاعر آگاه و دلسوخته سروده شده . شاعری که خود را در رنج هم دورانی های خود ، مصلوب کرد و سوخت چرا که واقیتعها را فریاد میزد  آری " کارو " کسی که ، نه !!  بگذارید  با  زبان خودش او معرفی کنم  او گفته است : بنای احساسات من ، بر اساس یک سری انفجارات نابهنگام ، اما اجتناب ناپذیر استواراست و تصادفی نیست که حتی ناله در ناراحتی آثارمن ، فریاد می کند . تصادفی نیست که نوعی انتظار خسته ، چشم اینچنین خسته انتظاری ، با نگاه حسرتبار در تکاپوی سپیده دم فریادها ، از آلوده بخون افق ناله های درهم شکسته ، در متن کلمات و جملات دستور ناپذیر من ، بیداد می کند .

فارسی زبان مادری من نیست ....

اما ... زبانی که که شیر سپیدش پشتوانه ی بیچون و چرای خون شریان نوشته ی آثار من است ، یکی از زبانهایش فارسی است ....

و من برحسب ساختمان گذشته های زندگی ام ، بر حسب آنچه زندگی بمن آموخته است ، یکی از میلیونها و ده ها میلیون انسان آشتی ناپذیر این زمانم .

و من میگویم که باید برای دوران خویش " کارو "  ای نوین باشیم  و یا لااقل کارو و امثال او را بشناسیم و جستجو کنیم . با اینکه ده ها سال از نوشته های عصیان ستیز او می گذرد اما همچنان زنده است چرا که حقیقت فناناپذیر است  و هیچ تفاوتی میان مسلمان و مسیحی نیست آنوقتی که فریاد حق خواهی را بر اندام زمان می کوبد که :

قرن ما ، قرن صدف نیست

ماسه است ...

غزل نیست ،

حماسه است .....

و اما خود سروده :

مرگ نصیحتها ....

بهر کس ، هر جا ، کوله پشتی گرسنه اش را ارائه داد ، نصیحت بارش کردند ! کمال کوشش را کرد که جای بجای نان به روده هایش ، روده های گرسنه اش ،  نصیحت بقبولاند !

هم روده ها خندیدند ....

هم نصیحتها ....

با کوله پشتی پر از نصیحت و مشتی روده ی خالی ، براه افتاد .

تصادفا" ، بگورستانی رسید که در پهنه ی ماتم بارش ، مرده ای را با قهقهه خاک می کردند !

وحشت کرد ... اولین بار بود می دید که مرده ای را با خنده بخاک میسپارند !

پیرمردی رهگذر راحتش کرد ، گفت : " جوون ! بیخیالش ... اون که تو تابوته ، دیونه س اینا هم که خاکش می کنن ، ساکنین دارالمجانینن ! "

وحشت نخستین جای خود را بوحشت شکننده تری داد : ترسید جنون دیوانگان برعقلش مستولی شود ...

ناگهان ، بیادش آمد که یک کوله پشتی ، پر از نصیحت بارش است ! خندید .. فکر کرده بود که برای جلوگیری از تسلط جنون ، از نصیحتها کمک خواهد گرفت .

هنگامیکه کوله پشتی را باز کرد ، از نصیحتها اثری ندید ...

و قلبش ، چون قطره اشکی دیده گم کرده ، به تک سینه اش فرو غلطید ...

بیچاره نصیحتها ! بینوا نصیحتها ! همه از گرسنگی مرده بودند .....

باز هم از آثار این نویسند و شاعر ،  وبلاگم را مزیین خواهم کرد آنهم در شب عید باستانی نوروز ، با قطعه ی زیبایی به نام " بر مزار زمستان "

به امید دیدار