عاقبت

دلم از دست انتظار من

                          شبانه گریخت

و کوله بارش را

      کز خاطرات ورق خورده من

                                لبالب بود و لبریز

                                                       با خود برد

فانوس سرد گرفته غباری از کنج  سینه ام

ربود و به اشک نشسته بر آینه ام

                              لبالب کرد و لبریز

                                      رفت  و  رفت

                              دریغ از غصه ای

                                                 که برایم نخورد

فکر خاکستر بر جا مانده از آتش آهم نبود

یاد خانه سرد سینه رنجورم نکرد

آری

او مرا گرفت از دست  زمانه  خویش

                                           که در خود شوم فرو

او به  جرم  سرودن  لاله های  سرخ

به دارهمیشه تنها بودن آویخیت ، مرا

                  واماندم از آنچه که بود

                                               شاید امید و آرزو

جزای من ِ بیدل

همان به ، که سر کنم به غم

               روزهای مانده در پیش رویم را

                                                       تنهای تنها

و همبسترغم باشم

کنون که آغوش نهیب زوزه های شب

در بغل می کشانَدَم  با عیش

                                ای کاش

                                      آنچه دیده ام

                                       همه خواب بود و رویا