اگر مجالم دهد خیال جانفرسای تنهایی

دوباره حقیقت نگاه تو را

بر فراز  دشت  دلسوخته گی

            و بر سر هر گذر خواهم دید

و خواهم شست

غبار نشسته بر دیده خود را

با اشک آتشین درونم 

و آنک تو را باز دوباره بهتر خواهم دید

آه اگر بسته نبود  دست  فریاد من

                        تو را تا بی کرانه ها

                                             صدا میزدم

می خواندمت از دور دستها

می پرسیدمت از عبور قاصدکهای مسافر

و می گفتمت که با  رنگ دلواپسی

                          نقش خیالت را تا کجا میزدم

تو را نه در خواب

           نه در رویا

                     نه در قصه

                        و نه در تشویش و اضطراب و گمان

بلکه  در بیداری محض

 هم آغوش دیوار

        و در کوچه خاطره ها می خواهم

                                 آنجا که از گذشته دارد نشان

آه اگر می دانستی

بار  سنگین بی تو سرودن را

           چگونه بر دوش خسته ام

                     تا بدین لحظه ، کشیده ام

و اینک برای همیشه و همیشه

                 دل از همه چیز و همه کس بریده ام

مگر خورشید نگاه تو

گرمای دل شوریده ام باشد

         که در این بهار پیش رو

                          تنها تو را کم دارم

                                    نه این دل پاره پاره و

                                                     جان بر لب رسیده ام