جالب است که :

خدا شاید تنها دروغی باشد که این همه قدرت و توان دارد که قادر باشد هزاران سال ذهن اندیشمندان و عوام را در بند خود سازد .

بسیاری از خیالها و رویاها و به نوعی دروغها به دلیل عدم توانایی در مانایی خود یا به زوال رسیده اند یا کم فروغ گشته اند . و از آن دسته تنها موضوعی باقی می ماند که هیچگونه منافاتی با بالاترین حقیقت به ظاهر دروغ نداشته باشد ، مثل یک افسانه ( افسانه ی سیمرغ و .... ) . بودن و نبودن چنین باورهایی هیچ تاثیری به حال زار من و تو ندارد و لطمه ای روند تفکرات عینی و ذهنی وارد نمی کند . این از آن دسته است که اگر نامش را دروغ بگذاریم ، دروغی خواهد بود ماندگار

اما ......

آن نوع دروغی که خیال برابری با بزرگترین دروغ خوانده ی موجود یعنی خدا را داشته باشد بی شک نخواهد ماند و دست زوال را می بوسد و سر تعظیم در برابرش فرود می آورد .

پس این دروغ چیست که انگار حقیقت است و حقیقت است و حقیقت .

دروغی که دل گواهی بر حقیقتش می دهد و عقل بر سر همان لجاجت دیرینه اش پای می فشارد .

باور چنین عقیده ای دشوار است که بتوان خدا را در کمییت جای داد از آن سبب که تنها کمییت است قابل دیدن و لمس کردن .

من میگویم اگر خدا را بتوان با عدد و ارقام و یک فرمول ریاضی نشان دهند ، می پذیرم و الا اظهر و من الشمس چنین نمی بینم که خدایی باشد در این بین موجود .

کسی آمد و گفت : خط کشی بیاور . همراه با اغتشاشات ذهنی و انتظاری که آزارم می داد ، خط کشی را آوردم . گفت : خط کش نزد تو بماند فقط چنین کن تا بدانم با این وسیله میزان وزنت را می توانی عنوان کنی یا خیر ؟ در جوابش فرو رفتم وماندم ، چنانکه در مردابی مهلک پی یاری حتی شاخه ای از درختی خشک دست پا میزدم .

آری ، مگر میشود چنین کرد . حتی تفکرش نیز ملال آور است و تهی دستی حاصل به بار نشسته ی این درخت کهنه است پس تعیین معیار و شاخص درک یک حقیقت به ظاهر دروغی مثل خدا ، ابزار خاص خود را می طلبد و نه بازیهای بی عقلانی که دل را به تمسخر فطرت گرفته اند .

به این حجت که چرا همه مثل همند ؟ چرا خدای را تلقین کرده اند ؟ و چه و چه ، به دنبال جوابش از راه نیستی و پوچی میرود و می گوید :  

بگذار این بار طناب خوش رنگ بازیچه گی را به گردن خدا بیاندازیم و او در وسط بنهیم و به بحثش گیریم که او نه توان دارد بگوید من هستم ، نه قادر است خود را به ما نشان دهد ، نه می تواند در بحث ما شرکت کند و نه دهها و شاید صدها عدم توانایی دیگر . پس کو آن خدا و اظهارنظرش  ، کو کجاست !؟

این چه خدایست که به مسلخش کشیده ایم و دم بر نمی آرد و از خود دفاع نمی کند و نشسته نزاعهای ما را مینگرد .

خدا را ما در ذهن پرورانده ایم

خدا را ما خلق کرده ایم

خدای نادیدنی خدا نیست

خدای ........

بگذار همه خدایی داشته باشند به تعداد هر انسان زنده و مرده

اما خدای من ....

خدایی است که خود گفته است :

 " پیش از آنکه مرا یقین حاصل کنی شک کن "

این خدای من است شاید خدای تو و شاید نه

حافظ  اسرار الهی کس نمی داند خموش

از که می پرسی که دور روزگاران را چه شد